Szopen był geniuszem fortepianu
  Malował wiatr i burzy smak
  Umiał wlewać w metalowych strun
  Dość monotonny żywot
  W drewnie młoteczków
  Budził żal, śmiech
  I parę innych dziwnych wzruszeń
  A klawiszy czerń i biel rozszczepiał tak
  Że płonęły tęczą nierealnych barw
  Bo przecież on, on, tylko on
  Niepojętych cudów mógł dokonać
  I do typowego fortepianu sam
  Trzy orkiestry symfoniczne
  Zapakować śmiał.
  
  Szopen był geniuszem fortepianu
  Trochę to banalnie dzisiaj brzmi
  Szopen był geniuszem fortepianu
  Zaraz ktoś mi powie żartem
  Że wyważam drzwi otwarte.
  
  Szopen był geniuszem fortepianu
  Po nim było chyba jeszcze trzech
  Szopen był geniuszem fortepianu
  Jeśli ktoś ma wątpić zamiar
  Niech posłucha jego nagrań.
  
  Szopen był geniuszem fortepianu
  Geniuszem fortepianu Szopen był
  Geniuszem Szopen był fortepianu
  Geniuszem był Szopen fortepianu.
  
  Szopen był geniuszem fortepianu
  I gdyby żył to nawet dziś
  Mógłby zdobić Jazz Jamboree szyld
  Albo w konkursie szopenowskim
  Dać kilka rad
  Chyba że by chciał w nim wystartować
  Wtedy tylko jeden problem mógłby mieć:
  Kto w jury zasiadać chciałby
  Wiedząc o tym, że on, on, tylko on
  Łzy wycisnąć umiał z klawiatury
  I przycisków nożnych prozaiczny trud
  Mógł zamienić w fantastyczny balet obu nóg.
  Szopen był geniuszem fortepianu...
  
  Geniuszem Szopen był fortepianu
  Geniuszem był Szopen fortepianu
  Szopen był geniuszem fortepianu
  Geniuszem fortepianu Szopen był.