Spulchnię ziemię na zboczu i pestkę winogron w niej złożę
   A gdy winnym owocem gronowa obrodzi mi wić
   Zwołam wiernych przyjaciół
   I serce przed nimi otworzę...
   Bo doprawdy - czyż warto inaczej na ziemi tej żyć?
  
   Cóż, czym chata bogata! Darujcie, że progi za niskie
   Mówcie wprost, czy się godzi
   Siąść przy mnie, ucztować i pić
   Pan Bóg grzechy wybaczy
   I winy odpuści ni wszystkie...
   Bo doprawdy - czyż warto inaczej na ziemi tej żyć?
  
   W czerni swej i czerwieni zaśpiewa mi znów moja Dali
   Runę w czerni i bieli do stóp jej
   Niech przędzie swą nić!
   I o wszystkim zapomnę
   I umrę z miłości i żalu...
   Bo doprawdy - czyż warto inaczej na ziemi tej żyć?
  
   A gdy zmierzch się zakłębi
   I cienie po kątach się splotą
   Niech się cisną do oczu, niech wiecznie pozwolą mi śnić
   Płowy bawół
   I orzeł srebrzysty,
   I pstrąg szczerozłoty...
   Bo doprawdy - czyż warto inaczej na ziemi tej żyć?