Ludzie są jacy są
  Ludziom niewiele się marzy
  Mało chcą, grzecznie śpią
  Przegrani, trwożni, szarzy
  A mnie gna, goni mnie
  Myśl, że coś w końcu się zdarzy
  Że lśni w noc okno, gdzie
  Jest Dulcynea, moja nadzieja
  Moja nadzieja, moja nadzieja
  
  Nieprawda, że
  Ostatni błędny rycerz zasnął
  Że jego duch
  U Elizejskich stoi bram
  On żyje wciąż
  Za zbroję ma uczciwość własną
  Precz rzucił miecz
  Lecz honor - honor ma ten sam
  Obcy mu spokój święty
  I snu cieplutki koc
  Drogę mu ognik błędny
  Wskazuje w noc
  A on, on wciąż wyzywa
  Na pojedynek los
  Uczciwość za uczciwość
  A cios za cios
  
  Nieprawda, że
  Ostatni błędny rycerz pojął
  Że odejść czas
  Że nie ma sensu walczyć już
  On żyje wciąż
  Czyste sumienie ma za zbroję
  I wierzy, że
  Jest gdzieś otwarte okno
  I Dulcynea, jego nadzieja
  Jego nadzieja, jego nadzieja
  
  Nieprawda, że
  Żywot rycerza kresu dobiegł
  Że nie brzmi w noc
  Wdzięczną canzoną jego głos
  Nieprawda, bo
  On może odżyć we mnie, w tobie
  By wyzwać los
  Uczciwość za uczciwość
  A cios za cios