Więc zejść kazali z oczu stromych
  Za jedno życie popełnione
  Kazali zejść, kto kazał zejść
  Drepczę w pamięci przytłumionej
  
  Grzmoty wątpliwe są i ciało
  Nie byłaś i nie będziesz - rzekli
  Komu wymyślać tak się chciało
  Życie na niby, dla uciechy
  
  Zabawa dziwnie się zaczęła
  Ktoś nie chciał przerwać gdy już zaczął
  Kimś innym wojna się zajęła
  Ktoś nagle gwiazdy w dzień zobaczył
  
  Zabawa dziwnie trwała dalej
  Gdyśmy się chcieli szybko minąć
  Gdy w biegu stałem, jak ty stałaś
  Bieg wieków nie pozwalał minąć
  
  Zabawa dziwnie się śpieszyła
  Ktoś ciągle burzył, ktoś budował
  A w wolnej chwili przyszła chwila
  Kto taką chwilę wyhodował?
  
  Więc zejść kazali z oczu stromych
  Za popełnione dla zabawy
  Życie bez końca, tak bez końca
  Ze spojrzeń stromych zejść bez wprawy
  
  Nawet bez tańców tych ostatnich
  I bez guzika przy sukience
  I bez nadziei, i z nadzieją
  Wygrywa szczęście, kto da więcej?
  
  Śmiejcie się, strome są spojrzenia
  Tak bardzo strome, że aż bolą
  Ale się ból jak życie zmienia
  Życie zaś bólu jest niewolą