A wczora z wieczora, a wczora z wieczora
  z niebieskiego dwora, z niebieskiego dwora.
  Przyszła nam nowina, przyszła nam nowina:
  Panna rodzi Syna, Panna rodzi Syna.
  
  Boga prawdziwego,
  nieogarnionego.
  Za wyrokiem Boskim,
  w Betlejem żydowskim.
  
  Pastuszkowie mali
  w polu wtenczas spali,
  gdy Anioł z północy
  światłość z nieba toczy.
  
  Chwałę oznajmując,
  szopę pokazując,
  chwałę Boga tego,
  dziś nam zrodzonego.
  
  'Tam Panna Dzieciątko,
  miłe Niemowlątko,
  uwija w pieluszki,
  pośpieszcie pastuszki!'
  
  Natychmiast pastuszy
  śpieszą z całej duszy,
  weseli bez miary,
  niosą z sobą dary.
  
  Mądrości druhowie,
  z daleka królowie,
  pragną widzieć swego
  Stwórcę przedwiecznego.
  
  Dziś Mu pokłon dają
  w ciele oglądają.
  Każdy się dziwuje,
  że Bóg nas miłuje.
  
  I my też pośpieszmy,
  Jezusa ucieszmy
  ze serca darami:
  modlitwa, cnotami.
  
  Jezu najmilejszy,
  ze wszech najwdzięczniejszy,
  zmiłuj się nad nami
  grzesznymi sługami.