Sowie źrenice, jak czarne księżyce
  W ognistych pierścieniach posyłam w mgławice
  Trwożliwych szelestów mysiego protestu
  Przed życiem,
  Któremu na imię bezkresny jest przestwór.
  
  W spazmach i splotach najlichsza istota
  Wypełnia swój los parabolą żywota
  I gasnąc przepada wśród świateł miriadów -
  Maskota
  Potęgi, co Stwórcą nazywa się Ładu.
  
  Chaos nade mną i chaos pode mną
  Dla wszystkich prócz mnie jest mozaiką tajemną
  Ukrytych zamiarów, przeznaczeń i czarów
  Gdy ciemność
  Pochłania jednako i plebs i Cezarów
  
  Widzę człowieka jak cały w wypiekach
  Powiada: nam mądrym się trzymać z daleka,
  Bo w czasach przejściowych kto przysiąc gotowy
  Co czeka
  Strażników wartości, cnót ponadczasowych?
  
  Lub widzę chłystka, co na to się ciska:
  My mądrzy wszystkiemu przypatrzmy się z bliska;
  Wszak w czasach chaosu zwykł żądać lud stosów,
  A iskra
  Mądrości odmieni być może bieg losu.
  
  Idę więc do nich i mówię, że czas
  Jest zawsze przejściowy, a chaos jest w was!
  I za to sądzili - i za to spalili.
  Stos zgasł...
  
  Dokładnie w od zawsze pisanej mi chwili.