Szczęśliwi, nie szukamy Boga.
  Dla nas jest tylko udziałowcem
  Kantoru, który prosperuje;
  Niech chroni nasze drzwi i okna
  Od dżumy i religi obcej,
  Co każdy zysk zdewaluuje.
  
  A będzie miał na swoją chwałę
  Fundusze reprezentacyjne;
  Pasterze Jego będą syci.
  Niech nam wybaczy grzechy małe,
  Za wielkie niechaj skruchę przyjmie,
  Bośmy bankierzy,
  Bośmy bankierzy,
  Bośmy bankierzy, a nie mnisi.
  
  W skrzyniach mamy skarpety,
  A w skarpetach monety
  Co się mnożą w monetach oczu.
  Serce kusi ochota
  By skorzystać ze złota,
  Lecz niech toczy się, niech innych toczy,
  niech innych toczy...
  
  Jesteśmy wszak pośrednikami
  Między zamiarem, a stworzeniem,
  Umożliwiamy czyn podjęty;
  Nie dziw, że się zabezpieczamy
  Bo czym że jest doczesne mienie,
  Jak nie nadzieją na procenty?
  
  On nas rozumie - Bogacz Biały
  Inwestujący stale w niebyt -
  Kapitał w imię wyższej racji;
  Ładnie by księgi wyglądały
  Gdybyśmy chcieli ściągnąć kredyt
  Od Jego dzieła pankreacji...
  
  On bankrutem jest boskim.
  Nie posiada ni wioski,
  Z której mógłby się czysto wyliczyć.
  Ale Jego agenci
  Wiedzą jak się świat kręci
  I jak wszystko zapłacić - niczym.
  
  Oby na zawsze miejsce znaleźć
  Pomiędzy wiarą a rozumem,
  Między ideą a towarem;
  Bezpieczne to nie bywa wcale
  W interes włożyć myśl i dumę,
  By zamiast zysku - ponieść karę.
  
  Dlatego mamy dwa oblicza:
  Metali chłód, krwi żywej trwogę,
  (Chaosu Jego weksle - w skrzyni).
  I to jest cała tajemnica:
  Szczęśliwi - nie szukamy Boga,
  Lecz wiemy, co On nam jest winien.
  
  Już Go mamy ! Sakralny,
  Ale niewypłacalny!
  Kryzys pożarł gwarancję i sumę!
  A On zsyła anioła
  I śmiertelny pot z czoła
  Wycieramy, jak błędny rachunek...