Nie nauczono mnie paciorka,
  Nigdy nie byłem u spowiedzi,
  Więc od czupryny do rozporka
  Niejeden diabeł we mnie siedzi.
  
  Prócz tych, co dbają o natchnienie
  Samopoczucie i rozkosze,
  Szczególnie tego sobie cenie,
  Którego w kręgosłupie noszę.
  
  Tak mi usztywnił karku kręgi.
  Że mimo groźby i namowy -
  Ani kazanie, ani pręgierz
  Nie zdoła mi pochylić głowy.
  
  Nie, żebym nie chciał! Wciąż zazdroszczę
  Tym, co potrafią ujść zatraty
  I łączą swe talenty owcze
  W stada wzajemnej aprobaty.
  
  Przez to kalectwo - zdrowych ranie,
  Na pogodzonych ściągam biedę,
  Wszelkie zbiorowe pojednanie
  Obracam w "jedność - minus Jeden",
  
  Ani nie bronię się pogardą.
  Ani nie brudzę się popiołem.
  Lecz będę żył i umrę - hardo,
  Chcąc nie chcąc - z podniesionym czołem.
  
  Jeżeli hardzi Stwórcę brzydzą -
  Niech mi odmówi odkupienia.
  Choć chyba mnie zrozumie, widząc,
  Że też samotnie trwa w przestrzeniach.
  
  Bo czym są moje grzechy małe.
  Gdy On pokornych ma - miliony.
  Rzadko Mu głowę zawracałem
  I tylko - w imię odtrąconych.