Szli do stolicy chłopi w wielki głód
  Do Cara z prośbą i ze skargą szli
  I nieśli w darze pieśni chleb i miód
  Boże Cara chrani
  
  Przez matkę Rosję szli srebrzystych brzóz
  Gdzie Sankt Petersburg złotem kopuł lśni
  I Ojciec Wicher śpiew pokorny niósł
  Boże Cara chrani
  
  I doniósł śpiew ten tam gdzie czuwał Car
  Nad pomyślnością ludu swego dni
  Przez okna komnat chłopski chór się wdarł
  Boże Cara chrani
  
  Szedł od stolicy w kłus kozacki śpiew
  Wąsy i szable konie pełnej krwi
  Nieśli nahajek świst i Cara gniew
  Boże Cara chrani
  
  I chłostę kopyt brał pokornie grunt
  Bez słowa skargi i bez jednej łzy
  Aż doszli tam gdzie chłopski śpiewał bunt
  Boże Cara chrani
  
  Przez chwilę słychać było jeden chór
  A potem jeszcze komend krzyk paszli
  I się zaczęło garbowanie skór
  Boże Cara chrani
  
  Grzązł w porzuconych chlebach kopyt błysk
  I wsiąkał w ziemię miód z domieszką krwi
  Lecz ciągle śpiewał oćwiczony pysk
  Boże Cara chrani
  
  Bo wiedział Car czego nie wiedział lud
  Gdy okna stolic drżą bo ziemia drży
  Że co innego znaczy śpiew przez głód
  Boże Cara chrani