Żyło raz przyjaciół dwóch, jeden mieli smak i słuch
  I na świat patrzyli takim samym wzrokiem.
  A na świecie wojna trwała, wojna ludzi rozdzielała,
  Oni cało szli przed siebie równym krokiem.
  
  Razem naciskali spust, razem brali chleb do ust,
  I do domów list pisali w jednej chwili...
  Walczyć wspólnie było raźniej, gdy wokoło krwawe łaźnie,
  A po łaźniach raźniej, kiedy razem pili!
  
  W tym ich mały dramat tkwił - Jeden pił i drugi pił,
  Lali w gardła co popadło, równocześnie.
  Lecz choć razem zakąszali, w jednej chwili przechylali
  Jeden później się upijał, drugi wcześniej...
  
  Któryś z nich zobaczył raz słup, na który zaraz wlazł.
  Milczą dzieje, czy był trzeźwy,czy pijany...
  Wtem krzyk straszny przyjaciela - Złaź, zobaczą i zestrzelą Cię -
  i po co? Na dół złaź! Na Boskie rany!
  
  Czemu zaraz mam być, trup? To jest bardzo dobry słup,
  Żeby móc poszerzyć sobie horyzonty...
  Patrzę w górę i na boki i nie kiepskie mam widoki,
  A poza tym sięgam wzrokiem ponad fronty!
  
  Ale ja o ciebie drżę! Złaź tu do mnie, błagam cię!
  Krzyczy druh i odbezpiecza broń w rozpaczy.
  Dla twojego dobra przecież towarzyszę ci po świecie,
  Dla mnie przyjaźń zawsze przyjaźń będzie znaczyć
  
  Palca spust posłuchał i... spod chmur ciężkich w barwie krwi...
  Spadł jak worek ten, co szukał śladu gwiazd.
  Nikt się nigdy nie dowiedział, co zobaczył gdy tam siedział...
  Słup jak słup - a przyjaciela ma się raz!