Noc bez gwiazd nad Camelotem.
  Żywi modlą się lub drwią.
  Wampir ziemi zlany potem
  Śpi, opity ludzką krwią.
  Przeszły - wojna, głód i dżuma.
  Sama nędza w nędzy, łka.
  Ruchu ust niewarta - duma,
  - Dogmat! - woła się na psa.
  
  Ale przyszłość w ślepych gwiazdach;
  Spokój - trumna tylko da.
  Więc możliwość jeszcze każda
  Prawo do istnienia ma.
  
  Siedzą przy Okrągłym Stole
  Ramię w ramię i bok w bok.
  Na ich tarczach lśnią symbole:
  Orzeł, Krzyż, Czerwony Smok.
  Ukarani, czy bezkarni -
  Ciemność im na nerwach gra.
  Bezimienni, legendarni -
  Omawiają przyjście dnia.
  
  Ale przyszłość w ślepych gwiazdach...
  
  Milczy z dala - winowajca
  Merlin: mag człowieczych wad;
  Z Lancelotem Mordred zdrajca
  Grać zmuszeni za pan brat
  A namiestnik maga - Artur
  Wie, że z niego tu się drwi,
  Ale woli żądło żartów
  Od widoku własnej krwi.
  
  Przyszłość w niewiadomych gwiazdach...
  
  Jak ruinę się ocala -
  Wierzy każdy z nich, że wie,
  Może oprócz Percevala,
  Który znaleźć Graala chce.
  Ciąży na nich ciemny zaciek:
  Wierność cieniom zgubnych złud,
  A tu - ze sztandarów - gacie
  Szyje umęczony lud.
  
  Przyszłość w niewiadomych gwiazdach...
  
  Więc uzgodnią, że najwyższe
  Dobro, co prowadzi w dal,
  To ojczyzna. Symbolicznie
  Przyjmą nazwę - Święty Graal.
  Ruszą szukać: głębin, mielizn,
  Szczytów, ziaren, grot i plew,
  Żeby dać ludowi Kielich,
  W którym schła męczeńska krew.
  
  Ale przyszłość w ślepych gwiazdach,
  Spokój tylko trumna da.
  Więc możliwość jeszcze każda
  Prawo do istnienia ma.
  
  Śmiać sią będą z nich współcześni,
  A potomni będą kląć.
  Lecz przetrwają w mrocznej pieśni,
  Warto po to w wieczność brnąć.
  Może nawet i pociecze
  Płyn, na który ceny brak;
  Może wieczne średniowiecze
  Wreszcie kiedyś trafi szlag.
  
  Przyszłość w niewiadomych gwiazdach,
  Spokój - niech się w każdym tli,
  Kto nie raz na sobie zaznał
  Co kosztują cudze sny.