Siedzę na twardym krześle
  W największym świata teatrze
  Patrzę i oczom nie wierzę
  Nie wierzę, ale patrzę
  
  Przede mną mroczna scena
  Nade mną wielka kurtyna
  A przedstawienie zaraz się zacznie
  Codziennie się zaczyna
  
  Tragiczni komedianci
  Od tylu lat ci sami
  Niepowtarzalne stworzą kreacje
  Zamieniając się znowu rolami
  
  Ten, który dziś gra króla
  Do wczoraj nosił halabardę
  A jutro będzie tylko błaznem
  Prawa tej sceny są twarde
  
  Premiera za premierą
  Pomysłów nie zabraknie
  Publiczność zna ich wszystkie sztuczki
  A jednak cudów łaknie
  
  Po każdej plajcie antrakt
  A po nim znów premiera
  I jeszcze większa plajta
  A teatr nie umiera
  
  Siedzę na twardym krześle
  w największym świata teatrze
  Patrzę i oczom nie wierzę
  Nie wierzę, ale patrzę
  
  A obok mnie w milczącym tłumie
  w cieniu tej wielkiej sceny
  Artyści cisi i prawdziwi
  Artyści niespełnieni
  
  Nie zagram w tym teatrze
  Nie przyjmę żadnej roli.
  A serce, a co z sercem
  A niech tam sobie boli
  
  I każdy nowy sezon
  Niech będzie jak pokuta
  Stąd przecież wyjść nie można
  Więc siedzę jak przykuta
  
  Do tego właśnie miejsca
  W największym świata teatrze.
  Patrzę i oczom nie wierzę
  Nie wierzę, ale patrzę
  Pode mną smutna ziemia
  Nade mną nieba kurtyna
  Więc czekam aż Reżyser Niebieski
  Ogłosi wielki finał.
  
  Nie wierzę, ale patrzę