Wysłowić można w ludzkiej mowie
  Wszystko co piękne i co marne
  Sarnę skubiąca głóg w parowie
  I niebo międzyplanetarne
  
  Wysłowić można zachwycenie
  Pięknej Izoldy dłonie wąskie
  I zimorodka nad strumieniem
  Jak się kołysze na gałązce
  
  Niewysłowiona
  Jest tylko miłość do ciebie
  Gdy krzyczy z bólu
  To zawsze brak jej słów
  Niewysłowiona
  W szczęściu tęsknocie i gniewie
  I kiedy wraca znów
  Kiedy wraca znów
  
  Opisać można kwiat we włosach
  Wysłowić można śpiew słowika
  Warkocz komety na niebiosach
  Wilgotny pyszczek u królika
  
  Słowo wyrazić wszystko zdoła
  Liban i jego smukłe cedry
  I zachód słońca na Samoa
  Święty i cichy mrok katedry
  
  Niewysłowiona...
  
  Ileż to jeszcze słów przed nami
  Codziennej prozy i poezji
  Ile chwil jeszcze nie nazwanych
  Jak fioletowy zapach frezji
  
  Ileż to jeszcze słów przeminie
  Nim zgasną nasze gwiazdy nieba
  Nie mówmy więc o czyjejś winie
  Wystarczy jedno słowo - przebacz
  
  Niewysłowiona
  Jest tylko miłość do ciebie
  Gdy krzyczy z bólu
  To zawsze brak jej słów
  Niewysłowiona
  W szczęściu tęsknocie i gniewie
  I kiedy wraca znów
  I kiedy wraca znów
  Brak jej słów