Miła, czemu jesteś taka smutna,
  gdy jedziemy już do Kutna złączyć nasz los?
  Pomyśl - kiedy już będziemy w Kutnie,
  może będzie jeszcze smutniej? Tak dzień i noc.
  Szkoda, jesteś jeszcze taka młoda,
  autentyczna twa uroda przykuwa wzrok.
  Lecz choć siedzę o krok, ty patrzysz w okno,
  a za oknem cały rok drzewa mokną,
  a za oknem wciąż deszczem pluszcze złowieszczy wiatr.
  
  Pomyśl - wszystko szybko tak przeleci,
  przyjdą potem na świat dzieci smutne, jak ty.
  Pomyśl - zaczną potem się dramaty:
  dzieci z mamą, z żoną taty, zaczną się łzy...
  Miła, czemu jesteś taka smutna?
  Dojeżdżamy już do Kutna złączyć nasz los.
  Pomyśl - kiedy już będziemy w Kutnie,
  może będzie jeszcze smutniej? Tak dzień i noc.
  Pomyśl - kiedy już będziemy w Kutnie,
  może będzie jeszcze smutniej? Tak dzień i noc.
  Tak dzień i noc. Tak dzień i noc. Tak dzień i noc?