Idę cienistą stroną ulicy,
  a ty słoneczną –
  a ty słoneczną
  płyniesz w obłoczku zwiewnej spódnicy
  stopą taneczną –
  stopą taneczną.
  Idziesz słoneczna, sama, jak właśnie
  rozkwitły z pąka liść,
  że idącemu cieniem jest jaśniej –
  na ciebie patrząc – iść.
  
  Tam po twej stronie przepych wiosenny
  klomby ogarnia –
  klomby ogarnia.
  Tutaj już tylko schną chryzantemy
  w mrocznych kwiaciarniach –
  w mrocznych kwiaciarniach.
  Idziesz słoneczną stroną ulicy
  i niesiesz naręcz bzu,
  a ja twą postać niosę w źrenicy
  po cienia stronie tu.
  
  Barwne po twojej stronie wystawy,
  rojne kawiarnie –
  rojne kawiarnie.
  Tutaj do niemych kin nieruchawy
  tłumek się garnie –
  tłumek się garnie.
  I tak idziemy – ty w gronie licznym,
  a ja tu z sobą sam.
  Ja – po cienistej stronie ulicy.
  Ty – w słońcu cała tam.
  
  Słyszę za sobą szelest stronicy
  z prawdą odwieczną –
  z prawdą odwieczną.
  Tylko z cienistej strony ulicy
  widać słoneczną .
  Niechby tak trochę drogi nam zeszło,
  nim skręcę w swoją sień.
  Tobie – idącej stroną słoneczną –
  mnie – tą, gdzie już jest, cień.