Na ulicy Słowiczej, na ulicy zmyślonej
  nie ma wcale kamienic, tylko same balkony.
  Pozawieszał je niegdyś na pozornych zawiasach
  obłąkany architekt, który nie żył w tych czasach.
  Nikt z przechodniów nie dotarł do zmyślonej ulicy -
  unikają jej szklarze i wędrowni muzycy.,
  tylko księżyc zarzuca na balkony swą pełnię
  i przepływa bez cienia, niewidzialny zupełnie...
  Na balkonach są róże, a na różach słowiki.
  Róże mdleją po nocach od słowiczej muzyki,
  a to wszystko się dzieje, jakby działo się w śnie,
  a zarazem istniało poza snem jednocześnie...
  Nikt z przechodniów...
  I nie sposób odróżnić mgły od snu,
  co tak ściśle
  mgłą się staje, jak dotąd
  w żadnym innym zamyśle -
  a ty błąkasz się nocą po ulicy Słowiczej
  pełna westchnień tłumionych
  i niewiernych słodyczy
  I ku górze wyciągasz
  przezroczyste swe dłonie
  bym ukazał się tobie
  na zmyślonym balkonie -
  a tu księżyc zarzuca
  na balkony swą pełnię
  i przepływa bez cienia,
  niewidzialny zupełnie...