I znowu serce me ciche i znów dusza nieśmiała,
  Miłość twa w sobie uśmiechy świata całego zebrała
  
  Unosi je w czułych rękach, w powietrzu snuje, rozwleka,
  Wielką, różową chorągwią powiewa do mnie z daleka.
  
  Daje mi znak, że już przyszła, daje mi znak, że odeszła,
  Niebo ty moje bezbrzeżne, ziemio ma nieobeszła!
  Powtarza się w nieskończoność, jak jedna wielka godzina,
  Na wszystkich zegarach świata wieczystość są rozpoczyna.
  
  I niesie swój uśmiech boży, w radosnym łopoce szumie,
  Ach, tylko miłość twa wielka wielkie me szczęście rozumie.