Potykam się, więc ręce w przód, do góry twarz, w dół lecę
   O ciemny Boże mego życia miej mnie w swej opiece
   Nie puścić kija, paść na wznak, plecami na kamienie
   To tylko rów, przydrożny rów, już po przerażeniu
  
   Gdzie wleczesz nas przeklęty kpie? Gdzie jesteś głupcze ślepy?
   Giń sam, jeśli chcesz, a nas ze sobą nie zabieraj w przepaść!
   W ręku mam twego płaszcza kłąb... Chryste! I ja padam!
   Z twarzy ucieka ciepło dnia, biada nam, ginę, biada
  
   Puść kij, którym mnie ciągniesz w dół! Upadliście, ja stoję!
   Puść kij! My dalej chcemy iść! Przeklęte nogi twoje!
   Nie puszcza! Ciągnie tam, gdzie garby poplątanych ciał!
   Ach, gdybym oczy miał!
  
   Krzyk, hałas, co się dzieje tam? Bark tego co przede mną
   Twardnieje pod palcami, odgłosów pełna ciemność
   Szum drzew, kroki własny oddech co w słuchaniu wadzi...
   Cóż z groźnych przeczuć? Pójdę tam, gdzie ślepiec poprowadzi!
  
   -Z ręka na cudzych plecach iść - poniżenie i męczarnia
   Każdy z nich inną kryje myśl, w inną stronę garnie
   Przy żarciu też ten pierwszy syty się poczuję
   Kto pierwszy zmaca gdzie jest chleb i szybciej go przeżuje!
  
   Ciężko na końcu iść, tłum gnojem cię obrzuci
   Lecz zawsze będę tym, który ostatni się przewróci
   O tak jak teraz! Padam na nich, kłębią się pode mną
   A każdy swoje ciało ma i swoją w ciele ciemność
  
   Cóż nam zostało, kiedy świata zabrakło dookoła?
   Kije sakwy i kapoty i palce w oczodołach!
   Powiewy wiatru, słońca promień na chciwe twarze brać
   Padać i wstawać, padać i wstawać, padać i wstawać...
   I wstać!