Wyszliśmy na powierzchnię i brzask nas zaskoczył,
   Jeden promyczek słońca zamienił nas w głazy,
   Krew sypie się jak piasek, chłód do serc się wtoczył,
   Mech porósł oczodoły i do uszu włazi.
  
   Więc tkwimy jak posągi wymarłych gatunków,
   Bawią się między nami elfy i krasnale,
   I żłobią nasze ciała szaradą rysunków
   W ich naiwnym języku, co nie zna nas wcale.
  
   Mówią czarnoksiężnicy, że świat pękł na dwoje,
   I jednym dane w słońcu żyć, a innym w mroku,
   Stąd niechciana kamienność i czczość naszych rojeń
   Na pradawnym i cudzym oparta wyroku.
  
   Ale myśmy już drgnęli, trą o siebie stawy,
   Głos się prawie dobywa z żywych głębin skały,
   Stopy nasze znów czują wilgoć młodej trawy,
   Zmysły znów odbierają to, co kiedyś znały.
  
   Jeszcze dzień, a ruszamy by krypt kruszyć wrota
   I uwalniać spod ziemi bogów ociemniałych,
   Drugie słońce pojawi się w planet obrotach,
   By ożywić zastygłych i ogrzać skostniałych.
  
   Jeśli nie zostaniemy, jak pomniki mroku,
   Jak nagrobne figury istot jeszcze żywych
   I nie będzie na świecie spokojnego roku,
   I nie będzie na świecie naprawdę szczęśliwych.