Tłumne milczenie, wspólna zguba,
   Paniczny popłoch w ciszy wód.
   Byle przetrwania rojna próba,
   Ostrożny łów na szczęścia łut.
  
   Wielkie bez celu odyseje,
   Potoki srebra lane w muł.
   Bez wiedzy co się wokół dzieje -
   Czy woda schnie, czy lód ją skuł,
  
   Strojenie się w ozdobne łuski,
   Złocisty ślepych źrenic błysk.
   Pod miękką czaszką miękkie mózgi,
   Otwarty ze zdumienia pysk.
  
   A w pysku wiecznie mętna woda,
   A w wodzie przypadkowy łup.
   W duszy nieustająca trwoga,
   Krwi zimnej w sercu lepki strup.
  
   W wiecznej ucieczce przed haczykiem
   Gromadne zapadanie w sieć.
   Duszenie się powietrza łykiem,
   Masowa żywej rtęci śmierć.
  
   Nad życiem ufność w prądy stęchłe,
   Gromadna gra w cielesną krę.
   A w ciele niezawodny pęcherz,
   Który unosi dokąd chce.
  
   Zgon obelżywy, ślad po wodzie,
   Wstydliwe tarło pośród trzcin.
   Zima pod lodem i o głodzie,
   Lato ciągniętych z łodzi lin.
  
   Wielka nad ocaleniem praca
   I jeden sukces na prób sto.
   Walka, co ciągle się odradza,
   Pomimo to, że rządzi zło.
  
   A więc milczące bohaterstwo
   W szpalerach mulnych mogił śpi.
   Rycerstwo obeznane z klęską,
   Ciemna reduta zimnej krwi.