Bez ruchu każą tkwić nam tu
   Jak długo - nie pamiętam już
   Brak nam powietrza słów i snu
   W gardłach - zaschniętej śliny kurz
  
   Jak okiem sięgnąć w strony dwie
   Okopów linie ciągną się
   A my czekamy - mija czas
   I do ataku wciąż nie posyłają nas!
  
   Powiecie - śpieszyć się nie ma gdzie!
   I to jest prawda - co tu kryć?
   Lecz gdy w okopy nas się śle
   To kiedyś atak musi być!
  
   Jedna jest tylko droga stąd
   Gdzie horyzonty wrogie się mgłą
   Inaczej zaś polowy sąd
   A dać się swoim - to już gruby błąd!
  
   Wszak to manewry tylko są
   Na wzgórzach lornet błyszczą szkła
   Wszystko jest strategiczną grą
   W której brać udział muszę ja!
  
   Kolega pyta raz po raz
   Co będzie jeśli trafią nas
   Odpowiedź jedna musi być:
   Po prostu nie będziemy żyć!
  
   Krzyk! I ruszamy do ataku
   Na odsłonięte stoki wzgórz
   Wokół wybuchy czarnych krzaków
   Dym! Huk! I nic nie widać już!
  
   W głowie panicznie mi się trzepie
   Jak w klatce ptak spłoszony - puls
   Więc żyję! Czy to naboje ślepe?
   Czy może to ślepota kul!?
  
   Wtem w miejscu zatrzymuję się
   Gdzie jest przyjaciel, gdzie jest wróg?!
   Nie widzę go! On widzi mnie!
   Strzał! Ból! I lecę z nóg!
   Leżę - przy ziemi trzymam twarz
   Swój własny oddech czuję z niej
   Z dali co mój wchłonęła wrzask
   Idą sanitariusze trzej...
  
   Co chwila słyszę suchy strzał
   Wstrzymuję przerażony dech
   To tych co przeżyli boju szał
   Dobija tamtych trzech!
  
   Już są tuż tuż! Zastygam i
   Podchodzą, nachylają się...
   Widzę znajome twarze trzy
   Strzał!
   Dobili mnie.
  
   - Zbudź się - Otwieram oczy - pole
   Kolega - okop - flagi żerdź.
   Zmrok. Wciąż czekamy na swą kolej.
   Żyjemy. Śniąc śmierć.