Kiedy padła Dusz Troja opuszczona przez Bogów,
   Bohaterów imiona – już legenda i mit;
   Obce armie stanęły zrujnowanych strzec progów
   I mieszkańcom rumowisk zabezpieczyć ich byt.
  
   Kto miał zginąć – ten zginął; żywi żyć przecież muszą.
   Żołnierz spocznie po walce, złoży tarczę i miecz.
   Kto ma duszę – ten z czasem i pogodzi się z duszą,
   Nie pogodzi się z duszą – zdusi się – jego rzecz.
  
   Świat jest wielki i wcale się nie kończy na Troi –
   Mówią ci, którzy uszli, z dala patrząc na dym.
   - Ja się świata nie boję – ty powrotu się boisz,
   W końcu mamy swą klęskę, bronić się jest więc czym.
  
   Łódki z Drzewa Marzenia, zbite pieśnią i mitem
   Już spuszczają na fale oceanów i mórz.
   Sami w żagle dmuchają - ze sztandarów uszyte
   Skarb jedyny unosząc: ciężki balast swych dusz.
  
   Spójrzcie spoza planety na te małe łódeczki
   Pełzające po lśnieniach, nurzające się w cień!
   - Oślepione przestrzenią – wędrujące Zapiecki,
   Wskutek czasu różnicy – noc biorąc za dzień!
  
   O nich będzie poemat spod ułomnej mej dłoni
   Niepoważny, jak wszystko, co patosem dziś czuć.
   Lepiej dobyć wszak z siebie trochę – ciepłej ironii,
   Niż się żalić nad sobą i na świat cały pluć!