Nie z popiołu
  Ja z ciebie powstaję
  I nie prochem, a Tobą jestem
  I kiedy Twe wilgotne srebro smakuje zakochany język
  Chcę jeszcze trochę, jeszcze, jeszcze...
  Płynę w tobie wciąż bardziej inna
    Zazdrosna o nieprzemijanie
  I każda twoja nowa postać nieustająco mnie zdumiewa
  Choć twój prosty symbol jeszcze ze szkoły znam na pamięć
  Pragnę tylko ciebie
  Bardziej, niż powietrza
  Bo wcale nie trawa, i raczej nie miłość
  Tylko Ty, wodo, jesteś wieczna