Puste kieszenie i torba pełna snów
  Oto malarz dziwny, który bywał tu
  Wszyscy go znali, wiedzieli o tym, że
  Duszę swą zaprzedał światu pędzli stu
    Nie wierzył ludziom i sobie chyba też
  Zbyt wiele bólu doznał, za dużo wylał łez
  Karmiony pogardą i rzuconym groszem
  Często tu siedział, obrazy sprzedać chciał
    Kto choć jeden kupi dziś?
  Nie wiedziałeś skręcasz w lewo, chcesz już iść
  A być może, gdy zobaczysz właśnie je
  Znajdziesz słabość swą i marzenia blask
  Kto wie?
    Życie swe zamienił w deliryczny sen
  Gubiąc gdzieś po drodze prawdę swą i sens
  By w końcu się odważyć i zapukać tam
  Gdzie teraz białą farbą maluje wieczny czas
    Kto choć jeden kupi dziś
  Nie widziałeś, skręcasz w lewo chcesz już iść
  A być może, gdy zobaczysz właśnie je
  Znajdziesz słabość swą i marzenia blask
  Kto wie?