Kiedy się wypełniły dni
  i przyszło zginąć latem,
  prosto do nieba czwórkami szli
  żołnierze z Westerplatte.
  Prosto do nieba czwórkami szli
  żołnierze z Westerplatte.
    A lato było piękne tego roku.
  A lato było piękne tego roku.
    I tak śpiewali: Ach, to nic,
  że tak bolały rany,
  bo jakże słodko teraz iść
  na te niebiańskie polany.
    A na ziemi tego roku było tyle wrzosu na bukiety.
    W Gdańsku staliśmy tak jak mur,
  gwiżdżąc na szwabską armatę,
  teraz wznosimy się wśród chmur,
  żołnierze z Westerplatte.
    Teraz wznosimy się wśród chmur,
  żołnierze z Westerplatte.
    I ci, co dobry mają wzrok
  i słuch, słyszeli pono,
  jak dudnił w chmurach równy krok
  Morskiego Batalionu.
  Jak dudnił w chmurach równy krok
  Morskiego Batalionu.
    A lato było piękne tego roku.
  A lato było piękne tego roku.
  A lato było piękne tego roku...