Wyszły kobiety na morski piach
z stadami mew, z wielką wodą,
stare, młode, całe we łzach...

I z wiatrem leciały od lądu,
bezradne i mokre od łez
spojrzenia aż po horyzontu jasny kres...
Jeszcze się tam żagiel bieli,
chłopców, którzy odpłynęli,
nadzieja wciąż w serc kapeli

na werbelku cicho gra...

Wrosły kobiety w nadmorski brzeg,
w czekaniu swym i cierpieniu,
jak kamienie, tnąc fali bieg.

I z wiatrem leciało od lądu
milczenie ich oczu i rąk,
daleko, aż po horyzontu jasny krąg...

Jeszcze się tam żagiel bieli,
chłopców, którzy odpłynęli,
nadzieja wciąż w serc kapeli

na werbelku cicho gra,
bo męska rzecz być daleko,
a kobieca wiernie czekać,

aż zrodzi się pod powieką
inna łza, radości łza.

Męska rzecz, dognać w biegu
i uśmierzyć grzywy fal...
Nasza rzecz, stać na brzegu,

stać i wierzyć i patrzeć w dal...

Jeszcze się tam żagiel bieli,
chłopców, ktorzy odpłynęli,
nadzieja wciąż w serc kapeli

na werbelku cicho gra,
bo męska rzecz być daleko,
a kobieca, wiernie czekać,

aż zrodzi się pod powieką
inna łza, radości łza.
Bo męska rzecz być daleko,

a kobieca, wiernie czekać,
aż zrodzi się pod powieką
inna łza, radości łza.