Znój tworzy dzień
   Krzyczę ponad śmiechem
   Samotność woła mnie
   Na walkę z cieniem
   Kwiat to jest i cierń
   Noc wybuchnie snem
   Ujrzę niebo tam gdzie szara ziemia
   Nie mogę znaleźć słów
   By wyrazić ból
   Wybacz ojcze mój
   Znów gubię drogę
   Miłość kusi śmierć
   Tak jak wolność śmiech
   Samotność woła mnie
   To nadziei kres
   Polem, górą, mgłą
   Biegnę póki sił
   Tam gdzie dzień i noc
   Gdzie sny
  
   Oto jest ten ból
   On nie daje wstać
   Oto jest ten śmiech
   On pozwala wierzyć
   Oto jest ten lęk
   On zabiera sny
   Oto jest nasz los
   On nam daje życie