Wierzby przydrożne biją pokłony
   Ludziom na polach, nisko schylonym.
   Ludzie prostują plecy przygięte;
   Ponad polami wiatr ku nim biegnie
   Pieśnią od pól, pieśnią od łąk.
  
   Mają dla siebie serca człowiecze,
   Radość najprostszą, prostą jak szczęście.
   Dzielą się dobrym słowem nadziei
   Stając się pieśnią, pieśnią o ziemi,
   Pieśnią od pól, pieśnią od łąk.
  
   Słuchaj! Słuchaj! Słuchaj!
   Ponad wzgórzami, ponad równiną
   Wiatr niesie pieśń, o ziemi pieśń.
   Słuchaj ... Słuchaj ...
  
   A gdy się niebo schyla nad drogą
   W próg swego domu zmęczeni wchodzą.
   Dni, które były, dni, które będą -
   Pieśnią budują, pieśnią codzienną,
   Pieśnią od pól, pieśnią od łąk.
  
   Słuchaj! Słuchaj! Słuchaj!
   Ponad wzgórzami, ponad równiną
   Wiatr niesie pieśń, o ziemi pieśń.
   Słuchaj ... Słuchaj ... Słuchaj ...