Siedzę w wannie i gapię się w sufit
   A mury niosą rozmowy jakichś ludzi
   O tym, że gdzieś tam się waży
   Los niezwykle ważnych dygnitarzy
  
   Siedzę w wannie a sufit tak biały
   W swej białości niemal doskonały
   I choć trochę brakuje przestrzeni
   To te chwilę spokoju trudno przecenić
  
   I myślę o tym co powiedział pewien malarz, że
   To największy cud i trudno większy znaleźć, że
   Choćbym tak siedział w tej wannie przez lata
   To nie zniknę jak cukier wsypany do herbaty