W kołnierz wtulam twarz,
   chowam się przed miastem
   - jego cienie żłobią w mojej twarzy wąwóz.
   Trzeszczy, jak ułamek szkła
   mój codzienny niepokój:
   jak wydostać się z cienia?
   Może wtedy
  
   Gdyby koncert grać - ten na trąbki i skrzypce
   Tak, by dźwięki ułożyły się w wiersz?
   Gdyby łyżką światła rozweselić to wszystko
   Żeby we mnie zaśpiewało coś też ...
  
   Rośnie we mnie mgła,
   jak ze studzien stu.
   Nie wiem, ilu trzeba ksiąg, by ją rozwiać ...
   Jedno wiem, że muszę biec
   póki sił mi wystarczy,
   póki tylko ta nuta
   - mam jaw sobie!
  
   Będę koncert grać - ten na trąbki i skrzypce
   Tak, by dźwięki ułożyły się w wiersz.
   Będę łyżką światła rozweselać to wszystko
   żeby w tobie zaśpiewało coś też.