Idą sobie poeci pośród śnieżnej zamieci
   czapki mają na bakier a na dłoniach siniaki od piór
   siądą teraz za stołem by napisać z mozołem
   coś co będzie śpiewane coś co będzie podane przez chór
   A orkiestra już się stroi
   i maestra chór się boi
   bo kolęda pięknie musi brzmieć
  
   Nuty niby gwiazdy lecą wiolinowe klucze lecą a poeci jeszcze klecą tekst
   Stoją złote litery i przecinki ze cztery
   pastorałka skończona i wieczerza wniesiona by jeść a my wszystkim kochanym
   tym nieznanym i znanym
   zdrowia szczęścia życzymy
   niech wam darzą się rymy i cześć A kolęda już za drzwiami
   już rozmawia z ulicami
   już się wciska pod poduszek puch
   żeby mróz nie nazbyt srogi
   żeby nam nie brakło drogi
   żeby nigdy nie zabrakło słów.