Budzi się nasze mieszkanie
   Krzesło i tapczan i drzwi
   za chwilę wspólne śniadanie
   i pierwsza kłótnia o nic
   Budzą się nasze kłopoty
   dokładnie siódma pięć
   biegniemy razem do okien
   sprawdzić czy pada deszcz
   Znowu rozlałeś mleko
   zaspany łazisz wciąż
   kiedy coś kupisz dzieciom
   jaki tam z ciebie mąż
   Kochana mam już dosyć
   ciągłych narzekań i łez
   w robocie tyle roboty
   jakiej nie twoja rzecz
   Czasami w sennych marzeniach
   w pałacu żyję jak lord
   dziewczyny co chwilę zmieniam
   pieniędzy pęcznieje stos
   I wtedy zrywam się z krzykiem
   przecieram oczy ze snu
   cieszę się twoim dotykiem
   i tym co powiesz mi znów
   Czemu rozlałeś mleko
   zaspany łazisz wciąż
   kiedy coś kupisz dzieciom
   jaki tam z ciebie mąż
   I tyle będzie wokół
   wymówek żalów łez
   na które brak sposobu
   lecz to już nasza rzecz