On natchniony i młody był, ich nie policzyłby nikt
  On im dodawał pieśnią sil, śpiewał, że blisko już świt
  Świec tysiące palili mu, znad głów unosił się dym
  Śpiewał, że czas, by runął mur, oni śpiewali wraz z nim
  
  Wyrwij murom zęby krat
  Zerwij kajdany, połam bat
  A mury runą, runą, runą
  I pogrzebią stary świat!
  
  Wkrótce na pamięć znali pieśń i sama melodia bez słów
  Niosła ze sobą starą treść, dreszcze na wskroś serc i dusz
  Śpiewali wiec, klaskali w rytm, jak wystrzał poklask ich brzmiał
  I ciążył łańcuch, zwlekał świt, on wciąż śpiewał i grał
  
  Wyrwij murom...
  
  Aż zobaczyli ilu ich, poczuli siłę i czas
  I z pieśnią, że już blisko świt, szli ulicami miast
  Zwalali pomniki i rwali bruk - Ten z nami! Ten przeciw nam!
  Kto sam, ten nasz największy wróg! A śpiewak także był sam
  
  Patrzył na równy tłumów marsz
  Milczał wsłuchany w kroków huk
  A mury rosły, rosły, rosły
  Łańcuch kołysał się u nóg...
  
  Patrzy na równy tłumów marsz
  Milczy wsłuchany w kroków huk
  A mury rosną, rosną, rosną
  Łańcuch kołysze się u nóg...