Szedłem gdzieś, nie wiem gdzie, kiedy pochwycili mnie,
  Ale ja szarpałem się, więc w łeb mi dali,
  Kiedym ocknął się był dzień, miękkie łóżko, łeb jak pień,
  Duży pokój, jasna sień, gdzie mnie zabrali.
  
  Wtem nademną staje ktoś, ma łagodny miękki głos,
  Pobłogosław - mówi - los, będzie ci dobrze,
  Tu ci dadzą jeść i pić, dadzą ci dostatnio żyć,
  Strój na tobie będzie lśnić, tu płacą szczodrze!
  
  Poderwałem z łóżka się, patrzę po sali -
  Kilku nas tu takich snuje się...
  Wykastrowali mnie! wykastrowali!
  I w kastratów chór wcielili mnie!
  
  Rok nauki zajął śpiew, śpiewam z nut, przestygła krew,
  Alkoholu ani dziewcząt na lekarstwo,
  Mówią - z tego tu się śmiej, wtedy stresów będzie mniej,
  A ja myślę coraz chwiejniej, że to łgarstwo.
  
  Tyje tu się, no i twarz, już jak inne twarze masz,
  Nie znosimy się na wzajem i to wszystko.
  Z marzeń - tylko jedno już , ma z nas każdy, że a nóż,
  Jakiś magnat weźmie go jako solistę,
  
  I stoimy na galerii chór kastratów,
  Płynie nasz łagodny śpiew, pochwalny śpiew,
  Laudatur - śpiewamy - Laudatur,
  Głos nasz równo i szeroko niesie się.