Zielone okiennice w przydrożnych zajazdach,
  Dom pod strażą szpalerów, obrosły ligustrem,
  I noc niezrozumiała i świeca przy gwiazdach
  I wielki cień, snujący się za mną nad lustrem.
  
  Noc czekała tu lata, pod oknem uśpiona,
  Cicho pluszcząc włosami koloru indygo,
  I lustro spało nocą znajome, jak żona,
  I świeca kwitła prostą, świetlistą łodygą.
  
  I zeszliśmy się razem i razem czekamy
  Kiedy przyjdziesz, nadlecisz śród szarf korowodu:
  Bruk zadzwoni kopytem, zapukasz do bramy
  Czarnej od wiatrów morskich i szorstkiej od jodu.
  
  Wracaj miła, jedyna kochanko daleka,
  Muzo cieniem rozsiana wysokim nade mną -
  Noc się może przebudzić, ostatni raz czeka,
  Wszystkie światła pogasi, aż krzykniesz: jak ciemno!
  
  I sama nie rozeznasz się w nocnych tętentach
  I nie poznasz mnie, obca, po latach rozłąki.
  ...Księżyc już chodzi słupem po starych okrętach
  I czarne z masztów martwych wypłasza pająki.